Όμορφα φρόντισαν οι ώρες ν’ απλωθούν
σαν ανθισμένες μυγδαλιές στον κρύο τον χειμώνα.
Στη λήθη ετούτης της φθοράς, φως ατελεύτητο
της προσδοκίας ή του ονείρου ο ερχομός,
της ενοχής μας η απόδειξη χωρίς αντίκρισμα,
με δίχως συγχώρεση ή λησμονιά να πορευτούμε.
Απέναντι από κάθε φωτογραφία μια ιερή στιγμή,
ένα απροσδόκητο νεφέλωμα αυτοσυντήρησης
και ματαιοδοξίας.
Κοίτα, τρεμοπαίζει ένας ήλιος στην άκρη του χρόνου,
εκεί που αγκαλιάσαμε τους εαυτούς μας,
εκεί που αχόρταγα γευτήκαμε με την υπόσχεση της επιστροφής.
Ένα τζαμάκι στην πόρτα κι ένας ήλιος τρεμάμενος,
ένα ποτήρι κρύο νερό κι ένα λουλούδι στο περβάζι,
μια θάλασσα κι ένα καΐκι μοναχό, η νιότη μας…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου