Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2018

"Παράθυρο" ~ Ιωάννα Κρανίτη


Ανοίγει ένα παράθυρο,
ένας άνθρωπος σκυφτός περπατά
στον απέναντι δρόμο.
Εδώ είμαι, φωνάζω μέσα μου.
Εδώ είμαι.
Στον από πάνω όροφο κλαίει ένα μωρό.
Μαμά, σε θυμάμαι κάθε που κλαίω, μαμά.
Το ημερολόγιο στέκει επίμονα.
Απέναντί του κι εγώ.
Λιγοστές οι ώρες που μου δίνομαι,
μα έστω και λιγοστά
            το χαίρομαι να είμαι ο εαυτός μου...



Ζωγραφική: George Segos


Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018

"Δάκρυ αποδημητικής προοπτικής" ~ Ιωάννα Κρανίτη


Ώρα δική μου 
ύστερη
Ώρα κατοπινή
Καθώς οι λεπτοδείκτες
μετρούν παράωρα
κι η σκονισμένη πόλη
απρόθυμα σιωπά
Δυο λέξεις πρόχειρες
ανάμεσα
στο όχι και στο ναι
μια χειραψία
κι ένα φτερούγισμα
αποδημητικής προοπτικής
Ένα δάκρυ όλη μέρα
ο ουρανός
κι ακόμα να στάξει...

Ζωγραφική:  Ιωάννης Αλταμούρας


Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

"Συχνά" ~ Ιωάννα Κρανίτη


Συχνά μπερδεύονται οι ώρες.
Τότε είναι που αγωνιώ περισσότερο,
αν θα ξημερώσουν αρτιμελείς οι προσμονές μου,
αν θα ξημερώσουν οι χτύποι της φτωχής μου καρδιάς,
αν η φτωχή μου καρδιά θα συνεχίζει να με θυμάται.
Μπερδεύω τότε το παρόν
με κείνο το προσφιλές
και πολλά υποσχόμενο μέλλον,
που ποτέ δεν τόλμησε να παρουσιαστεί ευθαρσώς
αλλά παρόλα αυτά σαρκάζει τις αντοχές του.
Σαν φθαρμένο εξώφυλλο, 
ταλαιπωρημένο απ' τα χρόνια,
σαν ζωή απρόσεχτη κι από συνήθεια αφελής.
Τίποτα δεν μπόρεσα να συγκρατήσω, λοιπόν;
Ούτε τις στιγμές, ούτε τα λάφυρα,
μονάχα τη σκοτεινιά και το φως του ήλιου
που εναλλάσσονται διαρκώς,
στην ίδια μοναχική αιωνιότητα.
Τι παράξενο, τότε είναι
που με ξαφνιάζω περισσότερο...

Ζωγραφική: Ann Goldberg