Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

"Ξημέρωμα" ~ Ιωάννα Κρανίτη


Σφιχτά δεμένη

η ανήμπορη μοναξιά

μ’ εκείνο το αεράκι

που κάποιοι καλούν γεράματα

κι ίσως γι’ αυτό

περπατούν ανόρεχτα

μέχρι να το ανταμώσουν.

Σε κάθε παύση

άφηνα μια σιωπή

για συμπαράσταση

κι ο αέρας 

δρόσιζε την πεθυμιά μου. 

Στόχος γινόταν  

το κάθε μου ξημέρωμα, 

μα για παράδοση 

δεν έκανε λόγο η ψυχή μου...

Φωτογραφία: Dayle Rayburn – Old man





Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

"Το γυμνό πέλμα της ωραίας Ελένης" ~ Ιωάννα Κρανίτη


Παράωρος φαίνεται κι ας μοιάζει λυτρωμός.

Σταγόνα με δίχως αίσθηση, σε έρημη ακτή.

Στου κύματος την άκρη

βότσαλο απροστάτευτο,


ίχνος ανάλαφρο ζωής ξεχασμένης.

Ιριδίζουν στα νερά άγνωστες γραφές,

θάλασσα ακολουθεί το γυμνό πέλμα της ωραίας Ελένης.

Με τη ζαλάδα της νίκης στα μάτια

οι απόγονοι του Μενελάου

αναπολούν τα τείχη της Τροίας.

Τι κούραση να ξεχωρίζεις τα λάφυρα,

τι κούραση παράωρα να ελπίζεις… 

Φωτογραφία: walk-on-the-beach   Tim Brownson (adaringadventure)


Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

"Πόση ζωή θα σου χάριζα, να 'ξερες" ~ Ιωάννα Κρανίτη



Αν υπήρχε μια ώρα που να σε χωρούσε,


που να ήταν για σένα χωρίς να σου στερεί το παραμικρό ,


να μπορούσα ν’ απλώνω τα μοναχικά μου δάχτυλα


και να πιάνω σφιχτά τα δικά σου,


να σε κρατώ και χωρίς να βλέπω τα μάτια σου να σου μιλώ,


 χωρίς να βάζω στα χείλη μου τις λέξεις.


Αν υπήρχε ένας δρόμος που να σε συναντούσα,


που να ήταν για μας μια συνάντηση,


να στεκόσουν εμπρός μου,

να σε κοιτώ και να σου χαρίζω την πιο δική μου στιγμή,

γεννημένη για σένα.

Αν υπήρχε μια αλήθεια που να μου φύλαγες,


που να την είχες για μένα χωρίς να φοβάσαι,


να την είχες στα μάτια σου και να με κοιτάς, 


να μου μιλάς όπως κανείς, χωρίς να φοβάσαι.


Αν υπήρχε μια ώρα που να σε χωρούσε,


αν υπήρχε ένας δρόμος που να σε συναντούσα,


αν υπήρχε μια αλήθεια που να μου φύλαγες, 


πόση ζωή θα σου χάριζα, να ‘ξερες,


πόση ζωή θα έφτιαχνα για σένα…


Ζωγραφική:  Μπάμπης Πυλαρινός