Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

"Άτιτλο" ~ Ιωάννα Κρανίτη ~



Χρειάστηκαν αρκετές κλεμμένες στιγμές 

για να διασώσει ο νους τη μία και μοναδική 

    που θα μπορείς με λέξεις άηχες να τη φωνάζεις. 

 Στο κατάστρωμα ενός πλοίου  

 ή στο άπλωμα μιας ακρογιαλιάς   
 
     στο βυθισμένο βλέμμα της κούρασης  

     ή στο παθιασμένο καρδιοχτύπι μιας παραδοχής 
  
   που δίχως άλλο θέλησε να δεθεί μαζί σου. 
  
    Στιγμές σημειωμένες πρόχειρα σε μικρά χαρτάκια  
 
    κι αποφάσεις που πάρθηκαν καθ’ οδόν 

    από τη μια άκρη του σπιτιού ως την άλλη.

       Διασχίζεις αδιάκοπα το πριν και το μετά,   

    αδημονείς μα στωικά υπομένεις.  

       Θέλω, φωνάζεις και ίσα που μπορείς να σε ακούς, 
 
      μια τόση δα ρωγμή στην Άνοιξη πώς να χωρέσει τη φωνή σου;

Θέλεις, φοβάσαι κι αγαπάς.  
  
    Κι όμως, το ξέρεις πια τόσο καλά,   

     μία στιγμή είναι αρκετή,  

     να διασωθούν ο νους και η ζωή σου…

Ζωγραφική: Vangelis Rinas






Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

"Βροχή" ~ Ιωάννα Κρανίτη


Λίγη απ’ τη σκόνη των μεγάλων δρόμων,
εκείνη που δεν πρόφτασε
απ’ τη βροχή να ξεπλυθεί.
Λίγο απ’ της μνήμης το παράπονο,
το διπλωμένο τακτικά
και φυλαγμένο από καιρό στο πάνω ράφι.
Κάτι βράδια, λίγο πριν ξημερώσει
μας ακούω να μιλάμε ψιθυριστά
και να διαφωνούμε,
αν είναι οι ώρες υπαρκτές 
ή αν ο χρόνος δεν είναι παρά ένα κατασκεύασμα,
αν με προσέχεις όταν σου μιλώ
κι αν ακολουθώ χωρίς κριτική τις συμβουλές σου. 
Θα διαβάζουμε δυνατά,
σαν να ζούμε στων άλλων τις ζωές,
θα μιλάμε με τις λέξεις που τίποτα 
δεν μπορούν να μας κάνουν. 
Η σκόνη κατακάθεται έτσι κι αλλιώς, 
η μνήμη αδυνατίζει 
και οι βροχές όλο και συχνότερα μας επισκέπτονται. 
Σκέφτηκα ν’ απλώνω στις καρέκλες τα παράπονα, 
μακριά απ’ την επίμονη υγρασία. 
Δεν μπορεί, κάποτε θα ‘ρθει η στιγμή που θα στεγνώσουν.
Βροχή αδιάκοπη, ξανά και ξανά, σταγόνες ζωηρές 
που έρχονται και φεύγουν διακριτικά, μες στη σιωπή τους.
Ανθισμένα χρυσάνθεμα, λιγομίλητα,
στέκονται στην άκρη του δρόμου. 
Δυο παιδιά, διασχίζουν χέρι – χέρι την άσφαλτο. 
Μια αγκαλιά ομορφαίνει τον αδιάφορο δρόμο...


Φωτογραφία: Neha Chandaliya


Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2018

"Παράθυρο" ~ Ιωάννα Κρανίτη


Ανοίγει ένα παράθυρο,
ένας άνθρωπος σκυφτός περπατά
στον απέναντι δρόμο.
Εδώ είμαι, φωνάζω μέσα μου.
Εδώ είμαι.
Στον από πάνω όροφο κλαίει ένα μωρό.
Μαμά, σε θυμάμαι κάθε που κλαίω, μαμά.
Το ημερολόγιο στέκει επίμονα.
Απέναντί του κι εγώ.
Λιγοστές οι ώρες που μου δίνομαι,
μα έστω και λιγοστά
            το χαίρομαι να είμαι ο εαυτός μου...



Ζωγραφική: George Segos