Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

"Περί απλότητας" ~ Ιωάννα Κρανίτη


Φωτεινές των άστρων διαδρομές
με το χρυσοκίτρινο χρώμα από το ώριμο στάχυ
και το απαλό αγέρι της θάλασσας
Μια αμυδρή χαρά, σαν όνειρο πιο πολύ ,
μια αμυδρή χαρά να συντροφεύει
του χρόνου την πορφυρή γραμμή
Οι ποιητές εγκατέλειψαν τους αναγνώστες τους,
θα λογοκρίνουν όλο και λιγότερο τις γραφές τους.
Οι αναγνώστες εγκατέλειψαν τους ποιητές,
θα επιβιώνουν ευκολότερα χωρίς τις ζωές των άλλων.
Μα είναι και οι άνθρωποι που δεν είδαν και δεν γνώρισαν
φόβους που τέτοιοι φαίνονται.
Εκείνοι που, ό,τι φοβήθηκαν
αποκαλούν εαυτό...
Γνωρίζουν πως τα πράγματα φαίνονται πιο απλά.,
μα απλό δεν είναι να πολεμάς τον εαυτό σου... 





"Μεγαλώσαμε" ~ Ιωάννα Κρανίτη


Συνομιλώντας με τη σιωπή
στο φως του πρωινού
και στη νοτερή αύρα της θάλασσας,
με τις λεπτές πτυχώσεις της μοναξιάς
στην αγκαλιά του πολύβουου πλήθους.
Συνομιλώντας με τη φιλήδονη μνήμη.
Ο χρόνος, η επίμονη κούραση
της αναζήτησης των αιτιών,
η σθεναρή αγωνία της απόρριψης,
η αποσπώμενη απάντηση - ορισμός
και η τελική πτώση της κοινής παραδοχής.
Μεγαλώσαμε.
Παριστάνοντας τους ανήξερους
διάγουμε βίο ευλαβικό σε ζοφερό χειμώνα.
Συνομιλώντας με τη σιωπή
χωρίς φόβο, χωρίς πρόθεση,
χωρίς τα περιττά βάρη της συμπόνοιας.



Ζωγραφική: Μιλένα Δημητροκάλλη


"Μου μίλησαν κάποτε" ~ Ιωάννα Κρανίτη


Μου μίλησαν κάποτε για μια βροχή 
που άργησε στο ξεχασμένο χώμα, 
μια βροχή που μύριζε θαλασσινό νερό.

Και είδα μια γραφή 
γεμάτη χώμα και νερό, 
μια γραφή να μιλά για σένα.

Κυλώ στις φλέβες του νερού 
σαν χαμένο όνειρο κυλώ, σαν προσδοκία.

Κυλώ στις φλέβες του κορμιού, 
σαν χαμένο όνειρο κυλώ, σαν προδοσία.

Είσαι, άραγε, αλήθεια…;
Ή μήπως ψέμα συγγενικό 
με τη φλέβα μου, 
μήπως σαν ψέμα τέτοιο με αγκαλιάζεις…;

Μου μίλησαν κάποτε για ένα νερό, 
που σαν γραφή απόκοσμη κυλούσε, 
ένα νερό που, αν το πιείς, ό,τι αγάπησες ξεχνάς 
κι απ' ό,τι αγαπήθηκες νιώθεις ελευθερία... 



Φωτογραφία: Καταρράκτες της Νέδας, στο Λύκαιο όρος...