Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

"Με κοιτώ κι αναρωτιέμαι" ~ Ιωάννα Κρανίτη~


Με κοιτώ κι αναρωτιέμαι.

Εγώ να πω, φοβάμαι.

Μη με ρωτήσεις τι, αρκεί ο τρόμος που γδέρνει την καρδιά μου.

Ήρθες ξανά κι όλο αντιρρήσεις και απαιτήσεις

στα χέρια σου κρατάς,

διχογνωμίες και λόγια μισά.

Κουράστηκα, το ξέρεις;

Να ζητώ, να απαιτώ, να ψάχνω για τους άλλους που μου φταίνε.

Μεγάλωσα ή απόκαμα, ποια η διαφορά.

Δεν έχω χρόνο και δυνάμεις για κρίσεις

και βουλεύματα,

δεν έχω μήτε καθαρή ψυχή για να σε κρίνω.

Με κοιτώ κι αναρωτιέμαι.

Τι όφειλα και δεν ξεπλήρωσα…;

Τι δανεικό δεν έχω γυρίσει πίσω…;

Ήρθες ξανά κι όλη εμένα στα χέρια σου κρατάς.

Αλήθεια, δεν κουράστηκες...;


Φωτογραφία:  Mitch Dobrowner




Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

"Σιωπή" ~ Ιωάννα Κρανίτη


Είναι πολλά που δεν είπαμε
μα κι αν λέξεις φτιάχναμε τι μ΄ αυτό;
Αποβραδίς θ’ άρχιζε η ομίχλη να πέφτει,
θα συστηνόταν εναγώνια η μοναξιά
και θα ντυνόταν αδέξια η σιωπή
σ’ εκείνη την κανονικότητα που απεχθάνομαι από χρόνια.
Καλύτερα που δεν μιλήσαμε,
ανθρώπου μάτι δεν μας είδε στη ζωή να ασελγούμε.
Αλήθεια, θυμάσαι τι θα πει ονειρεύομαι;
Είναι εκεί, σιμά, σε εκείνο το από καιρό αντέχω…;

Φωτογραφία: scarecrow


Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

"....." ~ Ιωάννα Κρανίτη

Ξέρεις γιατί;

Ήταν οι δρόμοι αδιέξοδοι

και οι πόλεις ανοχύρωτες

στη μέσα γη μου.

Στάχτες, τι όμορφα που απλώνονταν,

άνθρωποι ξένοι,

θάλασσα ακύμαντη με αχόρταγο βυθό

που όλο θεριεύει.

Πεινάς; Δεν έχω τίποτα, συγχώρα με. 

Λίγο νερό μονάχα, για τη δίψα.

Κάτι κλωστές, στα ξέφτια τ’ ουρανού, 

κάτι θλιμμένες νότες

που δεν αναγνωρίζουν την καταγωγή τους, 

κάτι γλυκές ματιές που φύλαξα.

Κοίτα, φωτίζει αυτήν την ώρα ο ουρανός. 

Να ξημερώνει άραγε ή μήπως είναι αυταπάτη…;


Φωτογραφία: Γιάννης Τσαρτσάρας